Prjónað í vindinn

2006-04-27T21:34:00.000+02:00

Sökum stöðu minnar sem námsmaður er buddan tóm. Hún er einfaldlega alltaf tóm. Ég sé jafnvel fram á að næsta vetur verði hún léttari en venjulega vegna íbúðarkaupanna sem fram fóru á haustmánuðum 2005 og afborgannafensins sem slíku fylgja. Hvað verður þá um prjónaskapinn? Fyrsta spurningin sem kemur upp í hugann. Förum ekkert í felur með það, prjónaskapur er dýrt sport, kannski ekki á við laxveiði, en kostnaðurinn er þó nokkur, allavega fyrst um sinn þegar maður er að koma sér upp álitlegu safni prjóna. Svo kostar garnið náttúrulega alltaf sitt. Þegar uppi er staðið, hvað þarf maður og manns nánustu, og kunningjar og samstarfsmenn og fleiri, eiginlega á mörgum peysum að halda? Staðreyndin er að peysuframleiðsla mín undanfarin misseri hefur átt stóran þátt í tómleika buddunnar.

Leiðin út úr þessum fjárhagskröggum, að mínu mati, er sú að hætta að prjóna peysur og fara að prjóna sokka í staðinn. Lítum framhjá því að sokkar eru litlir og fljótprjónaðir, og að sokkagarn er ekkert tilfinnanlegra ódýrara en annað garn, ekki svo ég hafi tekið eftir, a.m.k. Bara tilhugsunin um sokka virkar ódýrari.

Svo þarf ég að takast á við löngun mína til að prjóna alklæðnað á feitu fjölskylduna hér á móti. Það yrði dýrt spaug, get ég sagt ykkur. Þau spranga um á nærklæðunum einum fata, mamma, pabbi og börnin, alveg furðulega oft. Þau eru einnig mikið með kveikt á tónlistarmyndbandasjónvarpsstöðvum, kannski eru það áhrif frá slíkum miðlum sem hefur þessi áhrif á fólkið. Allavega, þau eru ekki beint unun á að horfa og ég hef gælt við hugmyndina um að banka uppá hjá þeim með heimaprjónaðar siðgæðisdragtir sem ég hef hannað sjálf, og fá þau þannig til að hætta þessum skvaphristandi ósómasýningum. Afturámóti held ég að vandamálið í stöðunni sé ekki að fólkið eigi ekki föt til að hylja sig með, heldur fremur minn eigin tepruskapur. Lausnin er sumsé líklegri til að felast í því að ég prjóni bara augnleppa á sjálfa mig og hætti að stara.

Held ég ætli svo bara beint upp í rúm, og það án þess að hafa prjónað einustu lykkju í dag. Skrýtnir svona dagar. Hef einhvernveginn verið alveg laus við alla löngun til að prjóna, líklega vegna þess að ég er alveg að fara á límingunum yfir ritgerðunum mínum. Ef þær verða ekki bestar í heimi þá dey ég úr skömm. Og ég er ekki einusinni byrjuð á þeim enn! Óóóó, vei mér aumri. Þegar mér líður svona ömurlega getur prjónaskapur ekkert fyrir mig gert, hann virkar betur þegar ég er hress og bjartsýn. Það sem er afturámóti að svínvirka fyrir mig sem huggun harmi gegn er Charles Dickens. David Copperfield nánar tiltekið. Greyskarnið, það var nú meira ruglið sem hann lenti í. Mikið getur maður verið þakklátur fyrir að vera ekki umkomulaus í Englandi á nítjánduöld, haa? Ég er á því að David ætti algerlega skilið að ég prjónaði á hann eins og eina peysu, hann er alltaf svo hugrakkur og jákvæður þótt á móti blási. Algerlega maður sem maður ætti að taka sér til fyrirmyndar.

Gamliprjón.

2006-04-22T17:04:00.000+02:00

það var og. orðin 27 ára og enn ekkert bloggað á nýjum aldri. kominn tími til að bæta úr því.
ég prjónaði sumsé afskaplega flókna peysu á Palla um daginn. Hún var með ótal köðlum og það fjölbreytilegum, ég hélt ég myndi bíða varanlegt heilsutjón af prjónaskapnum. Sá fyrir mér samankrepptar krumlur og kókflöskubotnagleraugu sem afleiðingar af stykkinu. En eins og við vitum jú öll þá eru það náttúrlega langmest gefandi verkefnin, þau sem fá mann til að óttast um velferð manns. Bestu verkefnin af öllum eru svo þau sem fá mann til að óttast ekki aðeins um eigin velferð, heldur einnig um fjölskyldu og vini, og bara heimsmyndina eins og maður sér hana. Bestu prjónaverkefnin eru þau sem fá mann til að gruna að heimur manns sé fallvaltur eins og hið óheyrilega flókna kaðlamunstur, að heimurinn sé eitthvað sem maður hefur eytt ómældum tíma og erfiði í að koma sér upp en svo þurfi ekki meir en eina brugðna lykkju á röngum stað til að allt rakni upp og verði að rjúkandi flækju.
Nú er ég ekki að segja að þessi peysa hafi verið svona heimsmyndarskekjandi verkefni, en ég leyfi mér að fullyrða að ég hafi verið óvenju píreyg og hokin í nokkra daga eftir að hafa böðlast kvöld eftir kvöld með kaðlanálina fyrir framan Taggart (sem hefur enn ekki náð sér á strik að nýju eftir prjónamorðaþáttinn góða. þátturinn í gær var um einhver sækó fótboltamannamorðingja. ég meina, í fullri einlægni, hver hefur áhuga á slíku?)
Svo kom að því, peysan búin, nema náttúrulega að ganga frá endum og það, Palli klæddist henni, og viti menn. Hún var eins og á tíu ára. Allt þetta erfiði, allur þessi ótti, og til hvers? Enn á ný, og ekki í fyrsta skiptið,eins og áður hefur komið fram á þessu bloggi, þurfti ég að rekja þessa peysu upp í frumeindir sínar.Eftir þessa atburði, sem áttu sér stað fyrir u.þ.b. mánuði síðan, lenti ég í skelfilegu prjónafönki. Mig einfaldlega langaði ekki að prjóna neitt, ekki einu sinni eyrnaflipahúfu, eins og slíkar eru nú hressandi. Ekki bætti úr skák að fjárhagurinn hefur ekki verið sem bestur upp á síðkastið og sá litli peningur sem ég átti til að eyða í vitleysu fór nokkurnveginn allur í garnið handa Palla. ég hef því ekki verið neitt sérlega framleiðin upp á síðkastið, heldur hef bara notast við garn sem ég fann inni á heimilinu, afganga og annað tilfallandi. Prjónaði mér bleika peysu úr garni sem ég hef átt í mörg ár og alltaf prjónað vonlaus dæmi úr sem voru ekki til neins nýtileg nema sem æfing í hraðaupprakningum. Bleika peysan var svo rakin upp í snarhasti snögglega eftir að hún kom í heiminn í sinni fjórðu birtingarmynd. Hún var bara einhvernvegin of, ég veit ekki, einföld. Enginn pirringur í henni fólginn. Bleika garnið er nú á góðri leið með að skríða saman í fimmta sinn, í þetta skiptið sem: Bleik Peysa. Sjáum hvernig fer, leyfi mér þó á þessum tímapunkti að spá snögglegri upprakningu um miðjan maímánuð. Svo afkastaði ég smábarnasokkum á hina nýskírðu maríu og nokkrum fullorðinssokkum á sjálfa mig. En hef sumsé vaðið dimman prjónadal undanfarið.
En nú er allt á uppleið, ég er aftur byrjuð á peysunni hans Palla, og hef lært af reynslunni: ég notast við stærri uppskrift í þetta skiptið, og ekki nóg með það, heldur ætla ég að fá hann til að máta svona öðru hvoru. Skynsamlegt, ekki satt? Já, ég er bara bjartsýn á framtíðina, ég held svei mér þá að ég sé á leiðinni uppúr prjónafönkinu. Nema náttúrulega þetta með bleika garnið. En ég er tiltölulega róleg yfir því. Ég held að ástæðan fyrir því að bleika garnið kom inn í líf mitt hafi verið sú að kenna mér að óttast ekki að rekja upp. Bleika garnið verður líklega aldrei neitt annað en garn til upprakningar, en það er bara allt í lagi, það hefur þá allavega náð að uppfylla sitt garnkarma.
Eníveis, fyrst það er ekki húsið á sléttunni í kvöld (látið víkja fyrir íþróttum, einum markhópi algerlega fórnað fyrir hinn. ég er viss um að ekki ein einasta manneskja sem hefði horft á húsið muni horfa á handbolta. ég held að þessir tveir áhorfendahópar skarist ekki á nokkurn hátt), þá verð ég víst að halda áfram að læra. Svei.

Prjónamorðinginn!

2006-03-14T08:55:00.000+01:00

Það er orðið að kvöldritúali hjá mér að horfa á Taggart á DR2 og prjóna (spáið í hvurskonar sjónvarpsdagsskrá þetta land býður mér upp á þegar að Taggart frá 1989 er orðið mitt eftirlætissjónvarpsefni). Í gær sat ég og prjónaði sjal úr léttlopa meðan ég beið þess í ofvæni að morð yrði framið (þessir þættir kynna fyrst fyrir manni persónurnar og þeirra deilumál, svo kemur morðið ekki fyrr enn hálftími er búinn af þættinum). Og viti menn, þetta var akkúrat morðið fyrir mig! Gömul kona sat og prjónaði ljósbláa flík með köðlum og lagði svo frá sér prjónana og fór inn í eldhús til að sjóða sér egg. Þá kom einhver ógurlegur ribbaldi sem notaði annan af hennar eigin prjónum (úr áli, held ég) til þess að stinga hana í hálsinn! Ógeðslegt, en það veitti mér vissa ánægju að sjá loksins einhvern gera sér grein fyrir því hvað prjónaskapur getur verið mikið áhættusport.

Ólympíuprjón

2006-02-12T19:09:00.000+01:00

Ég las á yarnharlot fyrr í dag að yfir 4000 prjónarar taki þátt í ólympíuleikunum í prjónaskap sem standa nú yfir, samhliða ólympíuleikunum í vetraríþróttum.
Ég er ekki ein af þessum 4000 metnaðarfullu einstaklingum. Ætla að láta mér duga að vinna í peysunni sem ég er að prjóna á Palla bara í rólegheitunum og vera ekkert að setja mér nein tímatakmörk. Ástæðan er ekki síst sú að ég er svolítið að breyta uppskriftinni, og það þýðir náttúrulega að ég þarf sífellt að vera að rekja upp sökum einhverrar skelfilegrar villu í útreikningum mínum. Var nýverið búin með heilan helling af búknum, tók hann af prjónunum, þræddi upp á band og lét Palla máta. Búkurinn, sem leit svo ágætlega út svona í vinnslu, var alltof stór, og ekki nóg með það heldur virtist hann víkka eftir því sem ofar dró, sem var alveg út í hött þar sem ég hafði nákvæmlega ekkert aukið út. Þetta þýddi náttúrulega að ég varð að rekja hana upp í frumeindir sínar og byrja aftur. En til að tengja þetta aftur við Ólympíuleikana þá er ég hrædd um að ef ég væri að reyna að klára þessa peysu á Ólympíumettíma er ég ansi hrædd um að færi fyrir mér eins og fyrir bandaríska snjóbrettakappanum sem ég sá detta beint á rassinn úr skelfilegri hæð í beinni útsendingu fyrr í dag. Hann stóð upp, heldur lúpulegur, og sagði: "I´m gonna beat myself up about this."
Nefnilega. Og hann er alveg ábyggilega rófubeinsbrotinn.

Veikindaprjón...

2006-02-04T19:37:00.000+01:00

Ég er veik. Eftir að hafa galvösk haldið því fram að ég væri væntanlega ónæm fyrir kvefi, vegna þess að ég varð ekkert kvefuð allt árið 2005, varð ég kefaðri en ég man eftir að hafa verið síðan, tja, 2004 allavega. Mér líður algerlega ömurlega, og það langsamlega versta er að prjónalöngunin er í sögulegu lágmarki sökum þessarra hamfara. Ég er þar að auki á frekar leiðinlegu stigi með nokkur verkefni; komið er að því að ganga frá endum, og þar sem um er að ræða lopahúfu og lopapeysu, báðar munstraðri en andskotinn, þá er um að ræða þó nokkurt magn enda. Mér hefur tekist að slá samviskubiti yfir þessum yfirgefnu verkefnum á frest með því að sannfæra sjálfa mig um að það sé alveg að koma vor og því taki það því ekki að eyða tíma í að klára lopaflíkur; ég ætti bara að fara að prjóna bíkíní úr bómull og geyma að ganga frá þessum endum fram í september. Veðurspáin fyrir næstu daga hljóðar aftur á móti upp á snjó og hið danska "isslag", þannig að tími lopans virðist ekki alveg liðinn.
Ég hef þó ekki alveg gefist upp, er byrjuð á peysu handa Palla og hef haldið áfram með peysu handa sjálfri mér sem ég byrjaði að prjóna í október, en gengur hægt þar sem hún er frekar óspennandi, bara fram og tilbaka, endalaust. Til að bæta gráu ofan á svart, þá er ég sumsé að prjóna mér þessa fagurbleiku peysu eftir frekar einfaldri uppskrift sem ég átti í fórum mínum. Garnið er líka eitthvað sem ég bara átti í fórum mínum, og var á því að það myndi henta þessarri tilteknu uppskrift ágætlega. Ég hef engu að síður ekki náð, á neinum tímapunkti, að verða neitt spennt fyrir þessu verkefni, ég held bara að það verði ágætt, en ekkert spes, og svo er náttúrulega ekkert sérlega spennó að prjóna það. En...
Nýlega var ég að fletta í gegn um gömul eintök af knitty.com, og þar blasti við mér peysan sem mig langar til að vera að prjóna úr garninu! hún er alveg flott, og það besta við hana er að hún er öll pjónuð í einu stykki, alveg eins og ég vil hafa það, nánast engir endar til að ganga frá eða neitt rugl, bara prjónasæla alla leið.
Hvað á ég að gera? Hætta við peysuna sem ég er byrjuð á (búin með bakið, báðar framhliðarnar og er byrjuð á annarri erminni) eða bara taka þessu með stóískri ró og kaupa garn í þessa spennandi peysu einhverntímann seinna?? Þetta er smá krísa.

Slétt prjón í hring.

2006-01-30T09:56:00.000+01:00

Á laugardagskveldið braut ég, enn og aftur, prjónaregluna sem kveður svo á að prjónar og áfengi fari engan veginn saman. Mikið var ég fegin og þakklát í morgun þegar ég dró afraksturinn upp úr töskunni minni og sá með eigin augum að skaðinn var lítill sem enginn. Ég þakka prjónagyðjunni og Bakkusi sjálfum að ekki fór illa, þó ég hafi bara verið að prjóna slétt prjón í hring. Það hljómar kannski eins og einfaldast allra prjónaverkefna, en maður veit aldrei, eftir nokkur rauðvínsglös gæti manni farið að þykja það góð hugmynd að læða inn einni og einni brugðinni lykkju, eða eitthvað þaðanaf verra.
Er í þessum rituðum orðum á leiðinni á prjónadeit með Vigni. Við ætlum að sötra kaffi og ræða prjónauppskriftir, afar raffínerað. Meira um það seinna.

Prjónaárið 2005

2006-01-20T15:08:00.000+01:00

2005 var, þegar á allt er litið, framúrskarandi prjónaár. hér koma nokkrir hápunktar:
· ég prjónaði í fyrsta skipti, alveg upp á eigin spýtur, hæl á sokk. ógnvekjandi verkefni, svona utanfrá séð, en alveg hreint lauflétt og gefandi. Það er að segja, mér leið eins og Eiði Smára á góðum degi, sigurtilfinningin var ólýsanleg. Seinni hælar hafa ekki afrekað að framkalla alveg jafnmikla sigurvímu innra með mér, og því álykta ég að hælaprjón sé ef til vill líkara heróínneyslu en fótboltaiðkun, maður er sífellt leitandi að þessarri fyrstu, hreinu vímu.
· árið einkenndist af mikilli lopanotkun. í janúar 2005 prjónaði ég mína fyrstu lopapeysu, úr lopa sem Hjölli bróðir var svo hugulsamur að gefa mér í jólagjöf. hún kom sér vel í breskum vetrarhörkunum, þó svo að bretum almennt hafi ekki þótt hún sérlega flott. en þeir eru náttúrulega alræmdir fyrir smekkleysi, þannig að hverjum er ekki sama um þeirra aumu skoðanir?
· sumrið fór að mestu í að prjóna heljarstórar, opnar lopapeysur handa Palla og Hjölla. það góða við þessi verkefni var að ég lærði að þekkja sjálfa mig sem prjónakonu: ég komst að því að það er ekkert vit í því að prjóna á karlmenn, þeir eru stórir og með langa handleggi. Einnig komst ég að því að ég fyrirlít þann einstakling út af lífinu sem að datt það fyrst í hug að nota saumavél og skæri til að búa til opnar peysur. þetta hefur bara verið einhver bésvítans vanviti sem veigraði sér við að prjóna fram og tilbaka. suss, kannast engin við að þolinmæði þrautir vinnur allar, sérlega þegar maður kann að prjóna fram og til baka án þess að þurfa nokkurntímann að líta hina ljótu röngu augum? það kann ég, hehe.
· lopi er dýr í danmörku, en mohair ódýrt. gott mál.
· árið hófst og endaði á lopapeysum, viðeigandi þar sem íslenskir fjölmiðlar hafa keppst við að minnast á lopapeysur í innlendum annálum sínum. jebb, það má með sanni kalla 2005 annus lopapeysus (palli, ég biðst forláts á rangri latínu, ég er bara ekki tungumálamanneskja) ekki bara hjá mér, heldur hjá gervallri íslensku þjóðinni. lopapeysan hefur tekið við stöðu flíspeysunnar sem sú flík sem íslenskar konur klæðast mest þegar þær skreppa í Kringluna, og er það vel. Einnig hafa hipp og kúl gaurar eins og hljómsveitin Hjálmar unnið mikið og göfugt starf fyrir hönd handprjónsins, og ég held svei mér að flest prjónafólk hljóti að vera sammála mér í að veita þeim verðlaunin Plötukóver Ársins. Klárlega uppáhalds hljómsveitin mín.
· lopapeysan sem ég lauk við í lok árs markaði einning viss tímamót í prjónaskap mínum, ég óhlýðnaðist uppskrift og fikraði mig bara sjálf áfram. Tókst það framar björtustu vonum, og ég á greinilega framtíðina fyrir mér sem óhlýðin framúrstefnu prjónakona. Slagorð mitt á nýju ári er: Aldrei aftur hlýðni við asnalegar leiðbeiningar þegar betri aðferðir eru til 2006!
Jamm, og þetta ár byrjar vel. ég eyddi deginum hjá Ellu frænku sem er þvílíkur höfðingi að hún lánaði mér forláta handavinnublöð frá 1970og eitthvað. óboj, hvað ég hlakka til að takast á við þau verkefni sem í þeim búa. annars er ég í augnablikinu mest að vinna í lopahúfu sem Hjölli gaf mér uppskrift að og lopa í í jólagjöf. Hann þekkir systur sína vel.

land lopans!

2005-12-20T10:56:00.000+01:00

við palli lentum a islandi a fimmtudaginn siðastliðinn, svona um kvölmatarleytið. eg var nokkuð eirðarlaus vegna þess að öll handavinna er algjörlega bönnuð i flugvelum, þratt fyrir að fullkomlega se leyfilegt að hafa með ser skrufblyanta um borð. eins og skrufblyantar seu eitthvað minna banvænir ef maður akveður að nota þa sem vopn. þar að auki hef eg kynnt mer reglur um prjonaskap i flugvelum annarsstaðar i heiminum, og eg get sagt ykkur það að það ma prjona um borð i velum i bandarikjunum og kanada. evropa er greinilega enn föst a miðöldum hvað prjonaöryggisreglur varðar.
en sumse, eg var eirðarlaus sökum þess að eg fekk ekkert að prjona allan fimmtudaginn, ekki eina einustu lykkju. blessunarlega kom handprjonasambandið mer til bjargar a föstudeginum með allan sinn lopa. eg fjarfesti i storum poka af lett-lopa i sauðarlitunum og þarf að taka a honum stora minum allan daginn til þess að vera ekki stöðugt að handfjatla hann. er nefnilega ennþa i namsstressi, a t.d. að vera að vinna i ritgerðunum akkurat nuna. en eg er sumse byrjuð a að prjona opna lett-lopapeysu fram og tilbaka, sjaum hvernig það gengur...

p.s. hvað varð eiginlega um bulky-lopann, veit það einhver? mundi skyndilega að eg hef ekki seð slikann i haa herrans tið. er bulky kannski ekki i tisku lengur?

Leikreglurnar.

2005-12-10T16:35:00.000+01:00

hjúff!
sé loksins fyrir endann á þessu hrikalega stressi sem hefur hreiðrað um sig inni í mér frá því í október. kláraði uppkast að annarri risaritgerðinni í dag, sé fram á að klára hitt uppkastið á morgun. þá er það versta algerlega yfirstaðið, bara einhver nett yfirferð eftir og svo það að koma skikki á allt formattið til þess að þetta líti sem best út.
þetta þýðir náttúrulega að nú fer ég loksins að hafa tíma til að prjóna aftur, ég hef alltof lítið sinnt þeirri göfugu íþrótt upp á síðkastið, þau verkefni sem ég hef á prjónunum hafa varla mjakast neitt í laaangan tíma (ég þori varla frá því að segja, en ég hef verið með sama bleika sokkinn í vinnslu frá því í september! pælið í því! þetta er bara pínulítill sokkur!). ég er orðin algerlega uppveðruð yfir því að komast heim í lopann þó svo að ég hafi verið komin með ógeð á honum í sumar, ég er meira að segja með plan: ég lendi 15.30, get verið komin til RVK um fimm, kem við í prjónadeild Hagkaupa áður en ég fer heim í Heiðargerði til þess að geta strax slegið upp e-u ljúfu lopaverkefni. á hverju á ég að byrja? ég hef ráðagerðir um að prjóna einn ponsjó úr lopa og hekla annan, líka úr lopa, svo langar mig að gera peysu úr létt-lopa og einnig pils. kannski ég byrji á létt-lopanum og vinni mig upp. eða eitthvað. allavega ætla ég á svakalegt lopafyllerí, ég ætla alveg út á ystu nöf!
en allavega, þá fór ég að hugsa um leikreglur prjónaskapsins um daginn þegar ég sat og lét mig dagdreyma um úfna íslenska kind. ég er nefnilega alveg brjálæðisleg bókstafstrúar prjónakona; ég er algerlega ófær um að óhlýðnast uppskriftum, nota rétta garnið og réttu prjónana. ég er fullkomlega sannfærð um að mín bíði skelfileg örlög ef ég óhlýðnast: ljótar peysur, skakkir saumar, ekkert hrós, engin virðing, bara svarthol stjórnleysis og óhamingju. aftur á móti finn ég ómótstæðilega og undarlega, þó skiljanlega, löngun til að óhlýðnast uppskriftinni að létt-lopa peysunni sem ég ætla að prjóna; hún er nefnilega opin, hneppt. hver sá sem hefur prjónað opna lopapeysu hlýtur að skilja angist mína: maður þarf að nota saumavél og maður þarf að klippa í prjónaefnið! þetta er bara alveg óskiljanlega heimskulegt kerfi, ég einfaldlega skil ekki hvers vegna verið er að flækja málin svona, það er fullkomlega ekkert mál að prjóna opna lopapeysu fram og tilbaka. ég tala hér af reynslu, ég hef prjónað slíka peysu og það var ljúf og þægileg, eiginlega gefandi reynsla. svo prjónaði ég í sumar tvær lopapeysur eftir íslensku aðferðinni, þurfti að nota saumavél (ömurlegt, ég þoli ekki saumavélar), þurfti að klippa, skjálfandi hendi, á milli saumanna, og hvað? lítur það eitthvað betur út? engan veginn, þetta er leiðinlegri aðferð og maður græðir nákvæmlega ekkert á henni.
þannig að nú langar mig til að fara eftir tiltekinni uppskrift, en samt til að óhlýðnast henni aðeins og prjóna fram og til baka frekar en í hring. einnig að breyta hnappaböndunum aðeins (uppskriftin segir manni að prjóna hnappabönd og sauma þau á, glötuð aðferð, mikið betra að prjóna þau bara við). þetta er ferlega stórt skref fyrir mig, ég geri aldrei neitt svona, ég hef í mesta lagi breytt lit frá því sem í uppskrift stendur, varla meira en það. en ég held bara að þetta verði hin miklu jól þess að lifa á ystu nöf. einnig, ef peysan mistekst hrapalega get ég bara rakið hana upp og gert eitthvað annað. það er nefnilega hægt þegar maður er ekki búinn að sauma í og klippa efnið sem maður prjónaði.
Heimskulega aðferð! Veit einhver hver fann hana upp? ég ætla að senda kvörtunarbréf.

Vettlingar og jólakrans

2005-12-05T20:59:00.000+01:00

Ojojoj, þetta er ekki í fókus. suss, þetta fær maður uppúr því að reyna að taka myndir í kolniða myrkri. allavega, þessi mynd er aum tilraun mín til að reyna að sýna hér vandað handverk. fyrir nokkrum vikum var mér afskaplega kalt á puttunum, en var svo illa stödd að allir vettlingarnir mínir voru á íslandi. ég brá á það ráð (náttúrulega) að fjúka út í hanarbejdscentret, frábæra verslun í hinu virðulega amagercentri og fjárfesta þar í kirsuberjarauðu norsku ullargarni. svo notaðist ég við uppskrift frá 1953 úr vogue bókinni minni frábæru. úr urðu glæsilegir vettlingar með kaðlamynstri og perluprjóni. en það sést svosem varla á ofanbirtri mynd. þessi hér að neðan er kannski aðeins betri.

undarlegt samt að vettlingarnir virðast vera einhvernvegin bleikir. þetta eru greinilega áhrif hins feykiöfluga flassss(hversu mörg ess í þessarri fallbeygingu?). hér sjáum við vettlingana í góðum jólagír með aðventukransinum okkar palla. það er ekki á honum að sjá, vegna þess að palli er svo handlaginn með límtúpuna, en kransinn lenti í hryllilegu slysi hér um daginn. ég opnaði frönsku svalahurðina til þess að lofta út, og þá kom vindhviða, ekkert skyld mér, og feykti um koll innrömmuðu plakati af miðgarðsorminum að éta sviðakjamma sem við höfðum stillt afar óvarlega og lauslega upp á vínrekkann okkar. ramminn hlammaðist á kransinn og hann fór allur í mask, kertahaldararnir ónýtir og allt í steik. þetta var átakanlegt, en er nú blessunarlega komið í lag. kennir manni bara að passa sig á vindinum, hann getur verið óútreiknanlegur.

Loksins komin í samband við umheiminn!

2005-11-29T08:26:00.000+01:00

jahú! kl.7.30 í morgun hringdi internetgaurinn í okkur og sagðist vera á leiðinni til okkar að laga þessa nettengingu sem ekki hefur virkað síðan við fluttum hér inn, sumsé í mánuð. Í einn mánuð, eiginlega akkúrat, hef ég þurft að druslast út á Amager og nota þar undarlegar tölvur til þess að geta nálgast tölvupóstinn minn. En ekki lengur! Tölvugaurinn reddaði málunum og ég er honum svo þakklát (látum það liggja á milli hluta að það var ekkert að tengingunni, heldur höfðum við bara keypt eitthvert vitlaust millistykki, það skiptir engu máli úr þessu) að mér er sama að hann óð hér inn á drulluskítugum skóm áður en ég gat svo mikið sem fengið mér seríóshring.
en hvað er ég búin að vera að prjóna, veltiði kannski fyrir ykkur? Því miður, þetta er allt saman hernaðarleyndarmál og því get ég ekkert upplýst hér, nema það að mér var svo kalt á puttunum um dagin að ég prjónaði á mig rauða vetlinga með perluprjóni og köðlum. Þeir eru afar svalir, eða öllu heldur hlýjir. En líka svalir. Kannski set ég bara af þeim mynd hér næst. já, ég held það bara.

Léleg!

2005-10-19T20:55:00.000+02:00

ég er ekki endilega léleg að prjóna, það er ekki vandamálið. sjáið bara þessi forláta sjöl sem ég prjónaði handa þeim mæðgum Somkid og Brown í kveðjugjöf. þau eru frekar fín, finnst mér allavega.

og svo er þetta litla svarta stykki sem ég er að prjóna úr garnafgöngum. einhverntímann, ef guð gefur, verður þetta plíserað pils á sjálfa mig. ég held það verði svaka flott, uppskriftin, sem ég fékk á knitty.com er í það minnsta afar smart.

svo er það þessi lopapeysa sem ég prjónaði í sumar á hann palla, og tók þar með fullan og meðvitaðann þátt í lopapeysuklikkuninni sem þar átti sér stað. þessi peysa er bara fín hjá mér, alls ekki léleg. ég er ekki léleg að prjóna!

en ég er léleg að blogga. ég læt allt og alla trufla mig frá skyldu minni gagnvart þessarri síðu. akkúrat núna er það málningarvinna; við palli höfum verið í stífu prógrammi undanfarna viku við það að spasla og mála íbúðina okkar á kristjánshöfn. þreytandi vinna, en gefandi þegar maður fer að sjá árangur. það verður munur að fá loksins að búa í íbúð sem er nokkurnveginn eins og ég vil hafa hana, ekki eins og breskir leigusalar eru hallir undir. en þessi málningarvinna hefur leitt til þess að ég hef vanrækt önnur svið lífs míns: bloggið, vinina, prjónaskapinn (ég læt sem ég sé ekki í námi til þess að þurfa ekki að horfast í augu við það að ég hef vanrækt námið allsvakalega undanfarið og á klárlega eftir að fá það í hausinn fyrr en síðar).
mér finnst ég samt bæta letina örlítið upp með því að vera loksins komin með myndir!

Danskir prjónasiðir.

2005-10-11T13:29:00.000+02:00

ég er nýkomin úr bókabúð. þar eyddi ég klukkustund af mínum dýrmæta tíma í það að skoða danskar prjóna- og heklubækur, og ekki að ástæðulausu. danir hafa nefnilega alveg sérstakan stíl sem kemur fram svosem í öllum þeirra lífsstíl, en endurspeglast afar sterkt í hérlenskum hannyrðauppskriftum. stíllinn þykir mér koma fram í eftirfarandi atriðum:
1. danir eru ekkert smá gefnir fyrir ljósa liti. hvítt trónir á toppi vinsældalistans, en einnig mæta sterkir til leiks ljósbleikur, pastelgrænn, gulur, eyðimerkurlitaður og túrkísblár. ég fell engan vegin inn í þessa litastefnu, ekki að ég hafi neitt tiltekið á móti henni annað en það að það verður svo áberandi á ljósum litum þegar maður hellir niður á sig. ég geri mikið af því.
2. danir eru einnig afar gefnir fyrir að prjóna gisið, þannig að öll þeirra föt eru gegnsæ. efni úr mohair, prjónuð á prjóna nr. 12, eru afar vinsæl í prjónabókunum hér.
3. allar danskar uppskriftir eru dálítið rómantískar og pífaðar, gjarnan með hekluðum köntum og þessháttar.
þegar þessi atriði mætast verður úr afar dönsk flík. ég hef enn ekki dempt mér útí að sameina öll atriðin (mohair æðið mitt hefur enn allt farið fram í mjög dökkum litum) en ég geri ráð fyrir að það muni ekki þurfa mikið til að brjóta mótstöðu mína á bak aftur og gera úr mér danska prjónakonu. bara örlítið meira mohair og smá meiri heklukunnátta, þá er þetta komið.

djöfull er kaltkaltkalt

2005-10-05T12:01:00.000+02:00

frekar krúttlegt, ekki satt? ég veit þetta er ekki prjónaskapur, en ég er að nota tölvuna hans palla til að blogga, og loksins get ég sett inn myndir. málið er bara að í þessu tryllitæki eru engar myndir af prjónaskapnum mínum, en ég finn útúr því. aðalatriðið er að nú get ég sett inn myndir. þetta eru sætir gæsaungar sem við rákumst á í vor í cambridge. leiðum það hjá okkur um stund að í dag eru þeir orðnir að hlussustórum daunillum gæsum og njótum loðinna gulheita þeirra.
þetta hús sem ég bý í, ókei, það er stórt og það eru leðurblökur og íkornar í garðinum og ég þarf aldrei að elda eða þrífa eða vaska upp eða setja í þvottavél, sumsé, þetta hús hefur sína kosti, en Djöfull er það KALT!!!
það er á stundum sem þessum sem ég er afar fegin því að vera prjónakona. er í augnablikinu íklædd peysu, sjali og sokkum sem ég hef prjónað, og ekki veitir af get ég sagt ykkur. úti er 15 stiga hiti, en hér inni ríkir síberíuloftslag. þökk sé prjónahæfni minni er ég nú umvafin hlýrri ull, væri annars eflaust löngu frosin í hel eftir að hafa af veikum mætti reynt að halda á mér hita í einhverjum akrýldruslum úr H&M. ég leggst á hnén við altari prjónagyðjunnar.

íslenskar pönnukökur

2005-10-02T17:17:00.000+02:00

Var að koma úr þriggja ára afmæli Steins Kára félaga míns. Þar voru á boðstólnum íslenskar pönnukökur, ásamt íslenskum Lindubuffum. Mikið óskaplega er maður tilfinningalega bundinn svona gúmmelaði frá heimalandinu. Nú er ég ekki búin að vera hér í Danmörku í nema rúman mánuð, og mér þótti ég algerlega hafa himinn höndum tekið við það að fá pönnsu með sykri. Kjammsaði á henni alsæl og hugsaði dönsku bakkelsi þegjandi þörfina. Ísland er náttúrulega bara best í heimi, sérlega þegar kemur að pönnsu og Lindubuffsmálum.
Það hefur sitthvað á prjónadaga mína drifið undanfarna viku, og bloggaði ég um það allt í miklum smáatriðum hér í gær. Svo þegar ég ætlaði að birta skrifin, þá brást mér nettengingin og allt fór fyrir bí. Ég varð afar reið og ætlaði sko ekki að blogga aftur, bara aldrei. En svo fannst mér bara að það væri eitthvað út í hött að láta bilaða tölvu og skrýtna nettengingu taka frá mér ánægjuna sem ég hef af því að tala um prjónaskap. Þannig að ég hef enn á ný gefið mig á vald dyntum tækniguðanna, ekki sólarhring eftir að þeir léku mig seinast grátt. Á sumsé ekki auðvelt með að læra af reynslunni.
Það helsta sem ég hef prjónað undanfarna viku er, tja, ekkert. Það er að segja, ég hef ekki lokið við nein verkefni, en ég hófst handa við að prjóna tvö sjöl sem ég hef í hyggju að gefa Somkid og Brown í þakklætisskyni fyrir að taka okkur Palla á tælensk matreiðslunámskeið. Þessi sjöl litu vel út á blaði, útprjónuð í voða blúnduflækjum, og ég hélt nú að ég færi létt með að rubba tveimur slíkum af áður en ég flyt héðan. Svo settist ég niður á föstudagskvöld, fitjaði upp 57 lykkjur og byrjaði á blúndunni. Þremur umferðum síðar var ég skyndilega komin með 62 lykkjur á prjóninn, og rakti því upp og reyndi aftur. Þrjár umferðir áleiðis í tilraun tvö, og lykkjurnar voru 55. Þá ákvað ég að Debbie Stoller, S´n´B hetjan mín, hafi haft rétt fyrir sér með að staðhæfa: "Never drink and knit" þar sem ég var komin vel á fjórða bjór. Viti menn, ég lét tvær mislukkaðar tilraunir nægja það kveldið og reyndi aftur næsta dag, bláedrú, og þá gekk allt upp.
Látið ykkur þetta að kenningu verða, þið drykkjurútar.
Sökum bilaðrar tölvu ætla ég að hætta að lofa myndum í næstu uppfærslu, en ég er þó að vinna lööööturhægt í þessu máli. Það kemur að því á endanum að hér birtist mynd af sokki eða einhverju, en hvenær veit ég ei.
Lifið heil.

Tilraun til bloggs

2005-09-25T18:31:00.000+02:00

Þetta gengur eitthvað illa hjá mér í dag. Tæknin eitthvað að stríða mér, eða bara minn eigin klaufaskapur. Biðst forláts ef hlutirnir líta skringilega út, en tölvur senda mér vonda strauma í dag, ég hef átt í örgustu vandræðum með að komast á netið. Hugsanlega sökum mikils álags á þær fréttasíður Íslands sem ég var að reyna komast á, ég veit ekki, en þessi tengingartregða virðist hafa skilað sér á aðrar síður veraldarvefsins. Sumsé, ef bloggið er skrítið er það ekki endilega mér að kenna, heldur frekar ritstjóra Morgunblaðsins eða afstöðu himintunglanna.
Var að koma úr frekar huggulegum bíltúr til Rungsted. Við skelltum okkur Palli, Páll afi, Þorsteinn, sokkurinn og sjalið. Virkilega huggulegt svona á fögru sunnudagseftirmiðdegi, Strandvejen er náttúrulega bara eins og himnaríki á jörðu, svo fallegur er hann ef birtan fellur rétt. Eða rangt svosem, þetta er allt fallegt. Við sátum svo á bryggjunni við smábátahöfnina og kneyfuðum öl og gammel dansk og dáðumst að lífsstíl skútueigandans. Sjalið var yfir sig hrifið en sokkurinn minna, hann er jarðbundnari týpa og laus við draumóra um að gera þennan lúxuslífsstíl að föstum lið. Hann um það.
Næst á dagsskrá er að drusla myndum af sokknum og hugsanlega sjalinu (það er þó feimið og kærir sig ekki um myndatökur. Ég þarf greinilega að sitja fyrir því, koma því á óvart), einnig af svörtu peysunni, bláu peysunni og klikkuðu sokkunum hér á bloggið. Ég á bara í tæknilegum erfiðleikum enn sem komið er, en er að vinna í þessu. Vonandi myndir fljótlega, hugsanlega nokkar teknar í hinni æsilegu ferð sem sokkurinn fer í á morgun. Ikea!!!
Heyrumst síðar

Loðna gryfjan

2005-09-23T10:09:00.000+02:00

nú er ég aldeilis dottin í það!
heima á Íslandi var það lopinn. Ég datt í lopann í sumar, eyddi miklum tíma og alltof miklum peningum hjá Handprjónasambandinu og endaði með því að fá mig algerlega fullsadda af þessum tiltekna klæjuvaldandi ullarmiðli. Ég hélt af landi brott í lok ágúst þess fegnust að þurfa ekki að freistast til að prjóna eitthvert girnilegt lopamynstrið í viðbót.
En alltaf er það eitthvað nýtt, og nú er ég dottin í mohair. Ekki síður loðinn ullarmiðill þar á ferð, en sannarlega eilítið fíngerðari og raffíneraðri en guðsvolaður lopinn. Ég hef misst tals á þeim fjölda mohair dokka (dokkna?) sem ég hef fest kaup á undanfarnar tvær vikur, uppgötvaði nýlega garnverslun á Vesterbrogade sem er með ekki eina, heldur tvær týpur af mohair á tilboði! Þetta hefur náttúrulega leitt til þess að ég, og allt mitt nánasta umhverfi, sérlega sá partur þess sem ég hyggst borða, er sífellt þakin örfínum og litríkum geitarhárum (eða hvaða dýr gefur aftur af sér mohair? ég held með geitinni). En það er smávægileg fórn þykir mér fyrir nýtt æði.
Matarlystar minnar vegna vona ég þó að þetta æði gangi fljótlega yfir.

Fyrsta tilraun

2005-09-22T04:04:00.000+02:00

Hef ákveðið að taka áskorun Maríu um að hefja mitt eigið prjónablogg, bæði til þess að María sé ekki meiri prjónamanneskja en ég, en einnig tel ég þetta vera afar fínan vettvang til að tjá mig um hitt og þetta, alltaf undir formerkjum þess að ég sé í raun aðeins að tjá mig um prjónaskap. Heimurinn verður bara aðeins viðráðanlegri meðförum ef maður horfir á hann í gegnum þrístrending prjónaheimsins.
Í það minnsta er ég með eftirfarandi á prjónunum í augnablikinu:

1 stk. mohair sjal. Illa beisikk verkefni, verð klárlega búin með það áður en Fraiser birtist á sjónvarpsskjánum mínum í kveld. Og hvað þá? Blasir etv. við mér prjónatóm?

Aldeilis ekki. Ég sá fyrir þann skelfilega möguleika að vera hugsanlega búin með sjalið og er því með 1 stk. fagurbleikann sokk handa sjálfri mér á prjónunum. Sokkar standa alltaf fyrir sínu sem prjónatímauppífylling, og svo getur maður gengið í þeim. Frábært!

Það eru svosem önnur verkefni í gangi, en ég get einfaldlega ekki sagt frá þeim að svo stöddu. Þau eru leyndarmál. Segi frá þeim seinna.

En... sokkar og sjöl halda manni við efnið í skamma stund og svo þarf maður eitthvað meira krefjandi. Ég keypti mér stórskemmtilega prjónabók á fornbókasölu hér um daginn. Bókin sjálf er ævaforn, útgefin 1984, og inniheldur enn fornari(?) uppskriftir, sumar þeirra frá 1920ogeitthvað. Mikið af þessu reyndar peysur prjónaðar á prjóna nr.2, en einnig sitthvað eilítið minna geðlemstrandi. Ég er að hugsa um að taka lestina í bæinn á morgun og sjá hvort ég geti ekki keypt mér garn í eina aðlaðandi uppskriftina, frá 1963 að ég held. Sjáum hvað setur.

Ég stefni að því að druslast til að taka myndir af einhverju sem ég hef verið að bardúsa nýlega og skella þeim hér inn. Geri það um leið og í ljós kemur hvort ég get einhversstaðar nettengt mína eigin tölvu.
Þangað til verða lesendur að ímynda sér dýrðina: bleikt sokkastroff!